Taniec pasjonuje wszystkich, różnica polega wyłącznie na tym, że niektórzy uczestniczą w nim czynnie, inni natomiast wolą go obserwować w wykonaniu profesjonalistów. W zasadzie wszyscy wiedzą czym jest taniec. Każdy wie, jak wygląda, czym się charakteryzuje i jak powstał. Nieco trudniej jednak jest go zdefiniować. Najkrótsza definicja tańca mówi, że, taniec to zespół zjawisk ruchowych, które są transformacją ruchów naturalnych powstających pod wpływem bodźców emocjonalnych skoordynowanych zazwyczaj muzyką. Dość enigmatyczna definicja i chyba bardzo ogólnikowa. Dla nas bardziej obrazowa jest taka, która mówi, że taniec to poruszanie się w rytm muzyki. Ta definicja jest krótka i treściwa. Wydaje się, że doskonale oddaje to, czym jest taniec. Niewątpliwie taniec jest wymysłem kultury. Wyodrębnił się w trzech podstawowych dziedzinach ludzkiej aktywności, a mianowicie: religii, sztuce i rozrywce, ale w każdej z nich pełni odrębną funkcję. Biorąc pod uwagę, że taniec jest koordynacją ruchów i rytmu można go nazwać komunikacją niewerbalna, dlatego też służył i służy wielu plemionom do komunikowania się z bóstwami. Niekiedy taniec spełnia funkcję terapeutyczną, szczególnie ostatnio dużym zainteresowaniem cieszą się różne terapie, a wśród nich również choreoterapia. Elementy tańca wykorzystywane są w dość dużym zakresie w sporcie. Takie dyscypliny jak łyżwiarstwo figurowe, gimnastyka artystyczna, pływanie synchroniczne mają z tańcem wiele wspólnego i czerpią z jego dziedzictwa. Taniec istnieje prawdopodobnie tak samo długo, jak istnieje człowiek na ziemi. Można przyjąć, że jego historia jest tak długa, jak historia ludzkości. Początkowo był formą przekazywania opowieści, a zapisy o nim znajdujemy w Starym Testamencie oraz „Iliadzie” Homera. Czasy nowożytne ukształtowały taniec w sposób charakterystyczny dla poszczególnych epok. Średniowiecze nacechowane teocentryczną koncepcją świata oraz praktykami religijnymi usytuowało taniec w grupie rytuałów. Jako, że umiłowanie śmierci oraz cała ikonografia związana była z kultem śmierci, i taniec nie mógł pełnić innej funkcji, jak tylko tę rytualna. Stąd były popularne, ale i piętnowane przez kościół, bowiem odwoływały się i nasuwały skojarzenia z pogańskimi tańcami śmierci i dance macabre. Z pewnością nie wszyscy wiedzą, że procesja Bożego Ciała to nic innego, jak pozostałość po organizowanych procesjach, które obfitowały w religijne sceny alegoryczne, mimiczne i taneczne. Była to forma oddawania czci Bogu oraz swoista modlitwa. Niemałą role odegrał taniec w zabawach związanych z karnawałem, ale do historii przeszedł również taniec świętego Jana polegający na histerycznym i wspólnym zrzucaniu odzienia i wspólnych tańcach, w czasie których tworzono długie korowody i wkraczano w bramy kościoła. Inną formą rytualnego tańca średniowiecznego były również procesje biczowników. Zupełnie odmienny charakter miał taniec dworski, który dla ówczesnych elit był formą spędzania wolnego czasu. Pierwszymi tancerzami byli linoskoczkowie, akrobaci oraz kuglarze, którzy krążyli wystawiając swoje sztuki i pokazy. Duże zainteresowanie i popularność sprawiły, że elity wkrótce same zaczęły organizować maskarady, których były uczestnikami. Niestety, niektóre z powodu braku wyobraźni kończyły się tragicznie dla niedoświadczonych wykonawców. Większość z zachowanych obecnie 46 średniowiecznych tańców pochodzi z Francji, Włoch, Anglii oraz Czech. Głównie są to tańce kołowe lub korowodowe, a zatem tańczone w grupach, których członkowie poruszają w tym samym rytmie i w ten sam sposób.