Mają swoje korzenie w kulturze ludowej, wyrosły na bazie lokalnych tradycji, zwyczajów i cech charakterystycznych dla poszczególnych regionów. Z czasem rozprzestrzeniły się na terenie całego kraju, zachowując jednak swój indywidualizm oraz oryginalność. Mowa o tańcach ludowych. Najbardziej popularne z nich to krakowiak, mazur, polonez, oberek i kujawiak. Mimo krążących stereotypów taniec ludowy ma wielu pasjonatów, a liczne festiwale oraz publiczność świadczą o tym, że wcale nie odeszły one w zapomnienie, wręcz przeciwnie. Jednak, dużo mniejsza popularność w stosunku do tańca towarzyskiego to konsekwencja małej popularyzacji tych tańców w mediach. Jesteśmy społeczeństwem medialnym i to one, niestety kreują w dużej mierze nasze gusty. Z pewnością, dobry program na temat tańców ludowych pokazałby ich prawdziwe oblicze i wzbudziłby większe zainteresowanie. Obecnie taniec ludowy znalazł się niejako w niszy, przytłoczony ogromem innych „atrakcji” oraz bardziej popularyzowanych tańców. Szkoda, bo to bardzo ważny i niezwykle ciekawy element naszej rodzimej kultury, świadectwo naszych korzeni i przynależności etnicznej. Na szczęście muzyka etno znalazła się w centrum zainteresowania, być może kolejnym krokiem będzie powrót do tańców ludowych. Przekonanie o mniejszej atrakcyjności tańca ludowego w stosunku do tańca towarzyskiego to stereotyp. Przede wszystkim nie ma wiarygodnych źródeł, które potwierdzałyby tę tezę. Wydaje się, że mogłaby ona powstać wyłącznie o doświadczenia w obu kategoriach tańca. Zatem obiektywną ocenę może dać osoba, która tańczyła zarówno mazura, jak i walca. Wszelkie inne oceny to tylko swobodne dywagacje na ten temat, do których oczywiście każdy ma prawo, ale nie mogą one stanowić podstawy do gruntownej i rzetelnej oceny. Niezależnie od tego, z jakim tańcem mamy do czynienia, w większości mają one korzenie ludowe, różni je tylko kontekst historyczny, terytorialny i kulturowy. Polskie tańce ludowe nie są mniej dynamiczne, ciekawe i atrakcyjne niż np. tańce latynoamerykańskie, co więcej powinny być nam bliższe, ponieważ są nasze ,rodzime, lokalne. Z tańcem ludowym wiąże się również strój ludowy, który stanowi integralną jego część, ale jest też świetnym uzupełnieniem tańca ludowego. Ponadto akcentuje przynależność kulturową, narodową i etniczną. Tańce ludowe powstały wśród ludu, z czasem, nieco przeobrażone i o nieco innym charakterze przedostały się również do warstwy mieszczańskiej i szlachty. Te z kolei dodały jej nieco cech charakterystycznych dla swoich środowisk, a więc gesty, kroki i nowe figury nadały im więcej szlachetności i dystynkcji. W takiej formie rozpowszechniły się po całym kraju i przetrwały do dziś. W trudnych dla naszego narodu chwilach stanowiły ostoje polskości i patriotyzmu. Turnieje ludowe rozgrywa się na zasadach bardzo podobnych turniejów tańca towarzyskiego, zatem i to świadczy o ich podobieństwie i randze. Miejmy nadzieję, że wkrótce pozycja i siła tańców ludowych zostanie po raz kolejny dostrzeżona. Różne są mody i trendy, ale i one przechodzą po jakimś czasie. Taniec ludowy natomiast, z różnym natężeniem trwa. Raz jest bardziej popularny, raz mniej, ale zawsze jest obecny w życiu narodu i kraju. To świadczy o jego potędze oraz o tym, że nie podlega on zwykłym modom, jakim ulega wiele dziedzin show biznesu. Taniec ludowy to potężny element naszej narodowej tożsamości, to coś, co decyduje o naszej odrębności w stosunku do innych narodów, ale spaja nas jako jedną całość. Taniec ludowy, niezależnie od tego, ilu wielbicieli i pasjonatów posiada, to są oni w pełni świadomi swojej pasji, ale także przynależności etnicznej.