Taniec jest tą dziedzina, którą zawodowo zajmują się wyłącznie jego pasjonaci. Niemożliwe jest bowiem, uprawianie tej dyscypliny bez prawdziwego zaangażowania i miłości do tańca. Stąd też instruktorzy tańca i choreografowie to zazwyczaj osoby, które całe swoje życie poświęcili tej dyscyplinie, a jest ona bardzo wymagająca. Tańce standardowe wchodzą w skład turniejów tańców towarzyskich. Walc angielski, tango, walc wiedeński, quickstep oraz foxtrot to czołowi reprezentanci tych konkursów. Wprawdzie początkowo nie było w tym składzie walca wiedeńskiego, bowiem walc angielski uznawano za ten najważniejszy. Z czasem jednak, włączono go do kanonu tańców turniejowych. Poza tym, członkowie Imperial Society of Teachers of Dancing zajęli się ich ustandaryzowaniem. Charakterystyczne dla tańców standardowych jest to, że tancerz występuje we fraku lub garniturze, partnerka zaś w długiej, eleganckiej sukni i pantoflach na wysokim obcasie. To dodaje im klasycznej elegancji i wytworności oraz sprawia, że ranga tańca przybiera na znaczeniu. Mimo, że tańce standardowe to grupa, każdy z tańców charakteryzuje się właściwą sobie dynamika oraz sekwencjami kroków. Każdy z nich to indywidualny wyraz emocji i postawy. Tańce latynoamerykańskie, należą do grupy tańców towarzyskich, które są przedmiotem wielu turniejów. W ich skład wchodzą: samba, rumba, cha-cha, paso doble, salsa. Charakteryzują się one dynamiką ruchów, szybkością i wyrazistą muzyką. Szczególnie istotne dla tego tańca są charakterystyczne ruchy bioder i całego ciała. Ważna jest dla tych tańców izolacja ciała, czyli taki jego układ, gdzie górna część jest odizolowania od dolnej. Charakterystyczny dla tańców latynoamerykańskich jest także strój, odmienny od stroju do tańców standardowych. Tancerz nie musi występować we fraku, ale jego strój powinien być kolorystycznie dopasowany do sukni tancerski. Z kolei, panie zakładają do tańca zwiewne seksowne sukienki lub stroje oraz sandały, a panowie obuwie na obcasach. Lata rozwoju tańców latynoamerykańskich przypadają na wiek XIX, kiedy to rytmy muzyki amerykańskiej, indiańskiej i hiszpańsko-portugalskiej zaczęły mieszać się ze sobą. Tak, np. paso doble pochodzi z Hiszpanii, natomiast jive jest typowym, charakterystycznym, współczesnym tańcem Ameryki Północnej. W Europie zaczęto je tańczyć od początku ubiegłego stulecia, zostały również dołączone do programu stowarzyszeń tanecznych. Skoczna i żwawa muzyka, dynamiczne figury taneczne i uwodzicielskie ruchy. Tempo i niesamowita uroda tańców, w których partnerka odgrywa kluczową rolę. Uwodzi ona partnera erotyką ruchów tanecznych, szczególnie bioder oraz póz. W połączeniu ze skąpym odzieniem, które w istocie więcej odkrywa niż zakrywa daje to niezwykle widowiskową mieszankę, pełną erotyzmu i atmosfery gorących uniesień partnerów. Od lat taniec był zawsze bardzo popularny i cieszył się ogromnym uznaniem. Mody na pewne jego gatunki pojawiały się i odchodziły w cień, zastępowały je inne mody. Jednak, mimo tych przemian, taniec zadomowił się w życiu człowieka, że w różnych formach towarzyszy mu nieustannie w życiu. Taniec towarzyski, oprócz tego, że jest przedmiotem licznych turniejów i konkursów, jest także formą rozrywki i zabawy dla tych, którzy uprawiają go wyłącznie jako hobby. Taniec jest także obecny przy wszelkich imprezach organizowanych i indywidualnych. Niesie ze sobą pozytywną energię i dostarcza wiele radości. Dodatkowo, regularny taniec, nawet w wydaniu amatorskim, pomaga zadbać o nienaganną figurę. Łączy bowiem przyjemne z pożytecznym, może dlatego jego popularność od wielu lat nie słabnie, wręcz przeciwnie.